Japonlar kızarmış tavuğa karaage 唐揚げ der. İlk kanji olan kara 唐, Çin’in altın çağı sayılan Tang hanedanının adıdır; kelime kabaca Tang usulü kızartma diye çevrilebilir. Yani Japonya, en sevdiği kızartmanın adına bile borcunu yazmıştır: teknik Çin’den geldi.

Ama gelen her fikir gibi bu da adalarda yeniden yazıldı. Karaage’nin sırrı kızartmada değil, ondan önceki bekleyiştedir: et; soya sosu, zencefil, sake ve sarımsaktan kurulan bir banyoda dinlenir. Lezzet böylece kabuğa değil, etin kendisine işler. Kaplama incedir; nişasta ağırlıklıdır; amaç hamur yemek değil, tavuğun sesini duymaktır. Restoran menülerine 1920’lerde girdi, savaş sonrası yıllarda tavuk üretiminin artmasıyla bütün ülkeye yayıldı ve izakaya masalarının değişmez neşesi oldu.

Bugün Japonya’da karaage’ye adanmış dernekler var; her yıl ülkenin en iyi karaage ustaları yarışıyor ve sonuçlar gazetelere haber oluyor. Bir kızartmanın etrafında bu kadar ciddiyet, ancak sevginin ölçüsü olabilir.

Bizim crispy chicken’ımız bu geleneğin Akdeniz’e uzanmış hali: dışarıda kısa ve gerçek bir çıtırtı, içeride sulu, iyi dinlenmiş bir et.